مد گرايي از منظر اسلام:
رسالت اسلام به عنوان يک مکتب کامل الهي، پاسخگويي صحيح به تمام خواستهاي فطري و نيازهاي اصيل انساني است. بر اين اساس، در مجموعه تعاليم اسلامي ـ از جمله در آيات قرآني ـ به مسئلة زينت و زيبايي عنايتخاصي مبذول شده است. از تأمل در اين بخش از معارف اسلامي، چند اصل کلي مربوط به موضوع خودآرايي و زينت به دست ميآيد:
1. حس زيبايي يکي از ويژگيهاي مخصوص انسان است که ريشه در فطرت او دارد و به اقتضاي اين امر، از ديدن هرگونه زيبايي لذت ميبرد. بيترديد منشأ تمام هنرهاي انساني همين حسّ است که در هر دوره, موجب به وجود آمدن دستآوردهاي ارزشمند هنري ميشود. بنابراين استعداد و درک زيبايي، از جمله مواهب به وديعت نهاده شده در وجود انسان است که به برکت آن، وي قادر است از طريق مطالعه و تأمّل در ظرافتهاي زيباي نظام آفرينش، زمينة کمال روحي و معنوي خود را فراهم سازد.
2. خودآرايي و زينت به عنوان بخشي از حس زيبايي، نه تنها آثار بسياري در روح و روان فرد دارد؛ بلکه موجب تعالي و رشد افراد جامعه نيز ميشود. در مقابل پرهيز از خودآرايي، پريشاني و ژوليدگي چون با خواست فطري انسان در تعارض است، به تدريج اثرات منفي در روان او به جاي ميگذارد که افسردگي روحي، عدم تعادل رواني، بيتوجهي به نعمتها، سرکوبي علائق طبيعي و.. . از جمله آنها است. از آنجا که اين امور، در نهايت به سلامت زندگي فرد و نظام اجتماعي، زيانهاي جبران ناپذيري متوجه ميسازد؛ لذا در احکام اسلامي به شيوههاي مختلفي با اينگونه رفتارها مقابله شده است. براي مثال در سيره اولياي الهي، همواره با اين منطق غلط ناآگاهان ـ که پرهيز از خودآرايي را دليل وارستگي از قيد نفس و بياعتنايي به زخارف دنيوي به حساب ميآورند ـ به طور جدي برخورد شده است؛ زيرا اين کار علاوه بر اينکه موجبات نفرت ديگران را فراهم ميآورد، با اصل عزّت نفس و کرامت و منزلت انساني همخواني ندارد. امام علي(ع) ميفرمايد: ( التجمل من اخلاق المؤمنين) شرح غرر و درر آمدي، ج 1، ص 307، حديث 1175 «خودآرايي از ويژگيهاي خاص انسانهاي مؤمن است».
3. در رهنمودهاي پيشوايان اسلام در مورد خودآرايي، به موارد زيادي تصريح و تأکيد شده است از جمله لباس تميز و آراسته، شانه کردن موي سر و صورت، نظافتبدن، خوش بو کردن بدن و لباسها، پرهيز از کارهايي که دون شأن انسان مؤمن است و...
4. هرچند اسلام توصيه به خودآرايي دارد؛ اما هرگز اين امر را منحصر به زينت ظاهر نميکند؛ بلکه آراستگي به فضايل معنوي و اخلاقي را ـ که زمينهساز سعادت و کمال روحي او هستند ـ مهمتر از آراستگي ظاهر ميشمارد. به عبارت ديگر، اسلام با تعاليم حياتبخش خود، نخست به ايجاد اعتدال در اخلاق و فضيلتهاي روحي ميپردازد و پيروان خود را به درک زيباييهاي ما وراي عالم ماده رهنمون ميکند و آنان را از گرفتارشدن به هرگونه سطحينگري، در اين مسئله نجات ميبخشد. در عين حال تلاش ميکند که افراد، فقط به زينت ابعاد ظاهري جسم و محيط زندگي خود نپردازند. در اشاره به چنين واقعيتي امام علي(ع) ميفرمايد: «زينه البواطن اجمل من زينه الظواهر»؛ همان، ج 4، ص 117، ح5503 «زينت دروني از زينت ظاهر بسيار زيباتر است». چه اينکه هم از نظر تأثير و هم از نظر ماندگاري، زينت دروني در کمال حقيقي انسان مؤثرتر است.
5. گرچه در مجموعه تعاليم اسلامي به خودآرايي توصيه و تأکيد فراوان شده است، اما به جهت در امان ماندن از عوارض منفي افراط و تفريط در خودآرايي و مدگرايي، حدود و چهارچوب خاصي نيز براي آن تعيين شده است. براي مثال تأکيد شده که وسيله خودآرايي يا محيطآرايي بايد حلال باشد؛ از راه مشروع تهيه شود؛ هميشه سبب اسراف در سرمايهها و استعداد نباشد؛ از هرگونه شائبه تجملپرستي و جنبه خودنمايي داشتن به دور باشد؛ به گونهاي نباشد که زمينه تحريک هواهاي نفساني و اميال جنسي ديگران را فراهم کند؛ به صورت تقليد کورکورانه از ديگران انجام نگيرد و... در يک کلام از بررسي تعاليم اسلامي به دست ميآيد که اسلام نه تنها خودآرايي را منع نميکند؛ بلکه به شيوة معقول و منطقي بر آن تأکيد مي ورزد. در عين حال هميشه و در همه حال، از افراط و تفريط در هر چيزي منع ميکند. جهت اطلاع بيشتر ر.ک: سيد صادق سِد نژاد، جوانان ومدگرايي، مجله ديدار آشنا، ش19